 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
De Meerpaal
Postbus 70018
9704 AA Groningen
050 5752850
Bijgewerkt
op:
|
In memoriam
Ilse van Duinen - Petersen
Groningen Noordwolde
9 augustus 1959 - 21 juni 2010
Het is stil in de gangen van De Meerpaal en De Steiger.
Er mist iets….geluid, vrolijkheid, een aanstekelijke lach. Ilse is er niet meer.
Ilse was altijd heel duidelijk aanwezig en je kon niet om haar heen. Je wilde ook niet om haar heen, want als Ilse in de buurt was gebeurde er altijd iets. Een vrolijke opmerking, een leuk verhaal, een gek voorbeeld, een grap met een collega of met één van de leerlingen.
Ilse is ruim 12 jaar voor velen een geweldige en onvergetelijke collega geweest die op een geheel eigen dynamische en kleurrijke wijze invulling gaf aan haar werk op school. Ze stond klaar voor collega’s, leerlingen en ouders. Ze toonde oprechte belangstelling als je bij haar kwam met een werkprobleem, maar ook bij een persoonlijk probleem wisten collega’s Ilse te vinden. Ilse beschikte over een groot hart, met veel ruimte en een ander als persoon volledig accepterend.
Ze was altijd positief, belangstellend, een duizendpoot, betrouwbaar en recht door zee. Ilse gaf niet veel om mooie woorden maar ging vaak feilloos af op haar gevoel en intuïtie. Ze kon niet tegen lange vergaderingen en tegen grote verhalen, ze had een hekel aan gebakken lucht.
Ilse bezat een pedagogisch natuurtalent en je mag gerust zeggen een toptalent. Dit talent was bij haar niet slechts af en toe zichtbaar, ze deelde er dagelijks en royaal van uit aan alle leerlingen die aan haar zorgen waren toevertrouwd. Ilse was supertrots op haar leerlingen en oud-leerlingen. Ilse had een haarscherp oog voor haar leerlingen en wist ze altijd te stimuleren tot iets wat ze eerst niet konden of nog niet durfden. Samen met juf Ilse durfde je het wel. Ze had vertrouwen in de ontwikkelkracht van kinderen en ze gaf ze aandacht en warmte en vrolijkheid.
Ilse creëerde samen met haar leerlingen een vertrouwde en veilige omgeving waarin de kinderen goed tot ontwikkeling konden komen.
Ilse stelde zichzelf een klein maar haalbaar doel en als het lukte liet ze het kind en haar collega’s overvloedig delen in haar vreugde. Een eerste lach op het gezicht van een kind dat nauwelijks op contact reageert, een eerste letter die was geschreven door een leerling met een moeizame motoriek, de eerste keer dat een kind met jarenlange zindelijkheidsproblemen het op het potje deed. Dat werd op grootse wijze gevierd en zorgde voor een lach van oor tot oor zowel bij Ilse als bij degene die de prestatie had geleverd en bij de omstanders die in de vreugde mochten delen en bij het feestje werden betrokken.
Ilse stond ook bekend vanwege het goede contact dat ze met veel ouders wist te onderhouden. Voor velen was ze het gezicht en het visitekaartje van de Meerpaal. Soms was Ilse het niet eens met de kijk die ouders op hun kind hadden of ze had twijfels over de aanpak thuis. Ze durfde dit in het belang van het kind tegen de ouders te zeggen en ze wist haar adviezen ook op een heel praktische en stimulerende manier aan te bieden.
Veel ouders herkenden de oprechte betrokkenheid van Ilse bij hun kind en hebben veel steun van haar ervaren tijdens een lastige periode.
Ilse was met hart en ziel bij de school betrokken. De verbouwing heeft een jarenlange voorbereiding met vele ups en downs gekend. Ilse bleef er voor strijden dat er in plaats van het noodgebouwtje voor ‘haar kleuters’ een goede nieuwe voorziening met een speellokaal en kleuterplein zou komen. De verbouwing zelf heeft Ilse voor een deel nog mee kunnen maken. In haar ‘kleutergedeelte’ heeft ze niet meer kunnen werken. God had andere plannen met haar.
Ilse getuigde op een spontane en natuurlijke manier van haar geloof in haar Heer. Ze vertelde graag in haar groep uit de bijbel. Ilse zong ook graag en veel. Eén van haar lievelingsliederen zong ze ook vaak in haar groep:
‘k Stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God,
want in Zijn hand ligt heel mijn levenslot.
Hem heb ik lief, Zijn vrede woont in mij,
‘k Zie naar hem op, want ik weet:
Hij is mij steeds nabij.
We zullen Ilse missen, maar de dankbaarheid voor wat ze voor ons allen betekend heeft blijft het belangrijkste.
Ilse van Duinen - Petersen
Groningen Noordwolde
9 augustus 1959 - 21 juni 2010
Het is stil in de gangen van De Meerpaal en De Steiger.
Er mist iets….geluid, vrolijkheid, een aanstekelijke lach. Ilse is er niet meer.
Ilse was altijd heel duidelijk aanwezig en je kon niet om haar heen. Je wilde ook niet om haar heen, want als Ilse in de buurt was gebeurde er altijd iets. Een vrolijke opmerking, een leuk verhaal, een gek voorbeeld, een grap met een collega of met één van de leerlingen.
Ilse is ruim 12 jaar voor velen een geweldige en onvergetelijke collega geweest die op een geheel eigen dynamische en kleurrijke wijze invulling gaf aan haar werk op school. Ze stond klaar voor collega’s, leerlingen en ouders. Ze toonde oprechte belangstelling als je bij haar kwam met een werkprobleem, maar ook bij een persoonlijk probleem wisten collega’s Ilse te vinden. Ilse beschikte over een groot hart, met veel ruimte en een ander als persoon volledig accepterend.
Ze was altijd positief, belangstellend, een duizendpoot, betrouwbaar en recht door zee. Ilse gaf niet veel om mooie woorden maar ging vaak feilloos af op haar gevoel en intuïtie. Ze kon niet tegen lange vergaderingen en tegen grote verhalen, ze had een hekel aan gebakken lucht.
Ilse bezat een pedagogisch natuurtalent en je mag gerust zeggen een toptalent. Dit talent was bij haar niet slechts af en toe zichtbaar, ze deelde er dagelijks en royaal van uit aan alle leerlingen die aan haar zorgen waren toevertrouwd. Ilse was supertrots op haar leerlingen en oud-leerlingen. Ilse had een haarscherp oog voor haar leerlingen en wist ze altijd te stimuleren tot iets wat ze eerst niet konden of nog niet durfden. Samen met juf Ilse durfde je het wel. Ze had vertrouwen in de ontwikkelkracht van kinderen en ze gaf ze aandacht en warmte en vrolijkheid.
Ilse creëerde samen met haar leerlingen een vertrouwde en veilige omgeving waarin de kinderen goed tot ontwikkeling konden komen.
Ilse stelde zichzelf een klein maar haalbaar doel en als het lukte liet ze het kind en haar collega’s overvloedig delen in haar vreugde. Een eerste lach op het gezicht van een kind dat nauwelijks op contact reageert, een eerste letter die was geschreven door een leerling met een moeizame motoriek, de eerste keer dat een kind met jarenlange zindelijkheidsproblemen het op het potje deed. Dat werd op grootse wijze gevierd en zorgde voor een lach van oor tot oor zowel bij Ilse als bij degene die de prestatie had geleverd en bij de omstanders die in de vreugde mochten delen en bij het feestje werden betrokken.
Ilse stond ook bekend vanwege het goede contact dat ze met veel ouders wist te onderhouden. Voor velen was ze het gezicht en het visitekaartje van de Meerpaal. Soms was Ilse het niet eens met de kijk die ouders op hun kind hadden of ze had twijfels over de aanpak thuis. Ze durfde dit in het belang van het kind tegen de ouders te zeggen en ze wist haar adviezen ook op een heel praktische en stimulerende manier aan te bieden.
Veel ouders herkenden de oprechte betrokkenheid van Ilse bij hun kind en hebben veel steun van haar ervaren tijdens een lastige periode.
Ilse was met hart en ziel bij de school betrokken. De verbouwing heeft een jarenlange voorbereiding met vele ups en downs gekend. Ilse bleef er voor strijden dat er in plaats van het noodgebouwtje voor ‘haar kleuters’ een goede nieuwe voorziening met een speellokaal en kleuterplein zou komen. De verbouwing zelf heeft Ilse voor een deel nog mee kunnen maken. In haar ‘kleutergedeelte’ heeft ze niet meer kunnen werken. God had andere plannen met haar.
Ilse getuigde op een spontane en natuurlijke manier van haar geloof in haar Heer. Ze vertelde graag in haar groep uit de bijbel. Ilse zong ook graag en veel. Eén van haar lievelingsliederen zong ze ook vaak in haar groep:
‘k Stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God,
want in Zijn hand ligt heel mijn levenslot.
Hem heb ik lief, Zijn vrede woont in mij,
‘k Zie naar hem op, want ik weet:
Hij is mij steeds nabij.
We zullen Ilse missen, maar de dankbaarheid voor wat ze voor ons allen betekend heeft blijft het belangrijkste.